Social Icons

...Έτσι λοιπόν, σε έναν κόσμο γεμάτο από χέρια που σκάβουν, άλλοτε χώματα κι άλλοτε ψυχές κι ανήμπορα σώματα, εγώ σήκωσα το δικό μου ψηλά κι έγραψα στον αέρα τον πρώτο μου στίχο. Έκτοτε, γράφω με το αίμα μου…
Άδεια Creative Commons
Τα περιεχόμενα του παρόντος ιστοχώρου υπάγονται σε Άδεια Χρήσης
Creative Commons
Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

✿ Το σκοτεινό μελάνι



...γράφει...

Πως οι άνθρωποι αγαπιούνται τόσο,
που υψώνουν εγωφράγματα,
όχι για να προστατεύονται,
μα για να μπορούν να ονειρεύονται
την πιο θαρραλέα βουτιά
απ' το απόγειό τους.
Να σου δωρίσω μια τέτοια βουτιά,
να 'χεις να λες
πως τόσο αγαπιούνται οι άνθρωποι,
που πηδούν στο κενό και σκοτώνονται
για να βάψουν κόκκινη μια ιστορία
μόνο και μόνο για να μην ξεχαστεί
στις λευκές σελίδες της μνήμης.

Πως έχει χαραχτεί ο ξύλινος πάγκος μπροστά στο παράθυρο
από δεκάδες ανεπίδοτα γράμματα.
Ποιο χέρι τα γράφει στο Νησί του μέλλοντος;
Το δικό σου; Το δικό μου;
Να 'χεις να λες
πως τόσος μισεμός
χωράει μόνο στην καρδιά ενός ανθρώπου
που έχει το κόκκινο μελάνι του αξόδευτο.
Πως έχει γδαρθεί ολόκληρο το ξύλινο σπίτι
από ακούραστες ακίδες
που στάζουν μελάνι σκοτεινό…
Πού έχει χτιστεί αυτό το σπίτι;

Πως δεν σου κρατώ θυμό,
αλλά ευγνωμοσύνη.
Γιατί ζητούσα κάποιον να με προδώσει και να προδοθεί
και δέχτηκες να πάρεις αυτόν τον ρόλο
και δέχτηκα το ίδιο στο δικό σου έργο.
Πως δεν ξεπουλήσαμε ποτέ το μυστικό μας συμβόλαιο,
παρά μείναμε πιστοί στο σενάριο
ως το τέλος.
Πως σου κρατώ ευγνωμοσύνη
να τη γυρέψεις όποτε θελήσεις,
όποτε κι αν σου στερέψει ο εγωισμός
και σε αφήσει να επιπλεύσεις.

Πως σε γυρεύω στα βαθιά
γιατί βουλιάζουν οι άνθρωποι
στην αγάπη τους
και σου φυλάω μια αναπνοή
να μην πνιγείς.
Αυτός ο βυθός
είναι ο μόνος που σε ρουφάει
τη στιγμή ακριβώς
που θέλει να σε σπρώξει στην επιφάνεια.

Πως κάθε μέρα
πεθαίνουν οι επαναστάτες του κόσμου
και περνούν σε μιαν άλλη διάσταση,
πιο φαεινή και ακέραια·
ίσως γι’ αυτό είναι η παρουσία σου εδώ τόσο ζωντανή,
ποτέ δεν επαναστάτησες για κάτι.
Πως θα σε περιμένω σε μιαν άλλη διάσταση,
ακέραια,
φαεινή,
να 'χεις να λες πως άξιζε
όλο ετούτο το μελάνι που ξοδέψαμε
το σκοτεινό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου